Polska myśl zachodnia i jej konsekwencje
Polska myśl zachodnia to wizja, której celem było zdobycie niemieckich terytoriów na zachód od polskiej granicy z 1772 r., które w średniowieczu należały już do Polski.
(Źródło: https://de.wikipedia.org/wiki/Polnischer_Westgedanke)
W kwestii granicy odry i Nysy, czyli aneksji wschodnich Niemiec przez Polskę i związanego z tym przymusowego wysiedlenia miejscowej ludności niemieckiej, które rozpoczęło się już pod koniec 1944 r. w Prusach Wschodnich, a na początku 1945 r. na Śląsku i Pomorzu – czyli na długo przed konferencją w Poczdamie – odwołuje się wyłącznie do porozumień poczdamskich. Poczdam nie wprowadził jednak żadnych nowych pomysłów, a jedynie nie sprzeciwił się dawnym dążeniom politycznym Polski. Jaki dokument skuteczny w świetle prawa międzynarodowego został przyjęty w Poczdamie, podpisany, a następnie ratyfikowany przez parlamenty? Międzynarodowe konwencje prawne zostały przestrzegane w Wersalu. Z wyjątkiem Stanów Zjednoczonych, wszystkie pozostałe państwa ratyfikowały dyktat pokojowy z Wersalu, nadając mu moc ważnego traktatu międzynarodowego.
Po rozmowach każda z uczestniczących mocarstw wydała własne oświadczenie prasowe. Twierdzi się, że wystarczyło to do uzasadnienia polityki przemocy Polski przed i po konferencji w Poczdamie. Na stronie z dokumentami konferencji poczdamskiej znajdujemy trzy „protokoły” uczestników oraz czwarty w języku niemieckim. Nie rozumiem tego. Niemcy jako naród „bezwarunkowo podporządkowany” nie uczestniczyli przecież w konferencji.
https://www.potsdamer-konferenz.de/dokumente
Dopiero po Poczdamie te trzy rozbieżne oświadczenia prasowe zostały podniesione do rangi wiążącego porozumienia międzynarodowego. Czy rzeczywiście tak jest, to już inna kwestia. Komunikat stalinowski przez długi czas służył Polsce jako wystarczające uzasadnienie dla sprzecznych z prawem międzynarodowym masowych wysiedleń ludności tubylczej i aneksji wschodnich Niemiec na prawo od Odry i Nysy oraz położonego na zachód od Odry Szczecina.
Współodpowiedzialność ponoszą również mocarstwa zwycięskie. Jednak główny ciężar odpowiedzialności politycznej i moralnej spoczywa na Polsce, ponieważ roszczenia do terytoriów zamieszkanych głównie przez Niemców zostały już dawno wymyślone i wymarzone w umysłach polskiej „inteligencji”. Mocarstwa zwycięskie przyjęły polskie roszczenia i dopuściły do grabieży ziemi. W szczególności Stalin dokonał własnych korekt granic. Podbój terenów wschodnich przez Armię Czerwoną (z Polską u jej boku) w wojnie bez podłoża etnicznego nie może jednak służyć jako uzasadnienie jakichkolwiek roszczeń dotyczących rekompensaty za ziemię.
W książkach „Historia linii Odra-Nysa” i „Polska w okresie międzywojennym” wielokrotnie wskazano, że już w XIX wieku polskie elity otwarcie domagały się włączenia terytoriów aż do Odry do przyszłego państwa polskiego.
https://silesiaweb.net/die-geschichte-der-oder-neisse-linie/: Polska myśl zachodnia i jej konsekwencje„Linia Odry i Nysy jako zachodnia granica Polski w połączeniu z przesiedleniami nie była rozwiązaniem problemu granicowego narzuconym Polsce przez aliantów podczas konferencji w Poczdamie, ale energiczną realizacją długo istniejących i publicznie formułowanych celów polskiego nacjonalizmu. Przegrana przez Niemcy II wojna światowa otworzyła wraz z pomocą Związku Radzieckiego drzwi do realizacji tych polskich celów od początku 1945 roku”.
https://silesiaweb.net/polens-zwischenkrieg/: Polska myśl zachodnia i jej konsekwencje„Dążenie do wielkiej potęgi było przekleństwem naszej linii politycznej. (…) Polska polityka wielkiej potęgi nie zrezygnowała z koncepcji odłączenia Ukrainy i Kaukazu od Rosji i nadal formułowała cel przyłączenia Gdańska, a nawet Prus Wschodnich.
Pewne działania w tym kierunku, które najlepiej można opisać jako „taniec na jajkach”, były podejmowane przez organy państwowe lub instytucje finansowane przez państwo. Opinia publiczna była z tego niezwykle dumna i bardzo zadowolona.
Michał Łubienski, szef kancelarii polskiego ministra spraw zagranicznych”
Tematem polskiej idei zachodniej zajmuje się również dość szczegółowo Wikipedia.
Jest to zaskakujące, ponieważ dążenia Polski do bezlitosnej polonizacji terenów niegdyś zamieszkanych przez Niemców nie są zazwyczaj omawiane w niemieckich mediach, a raczej zwalczane jako rewizjonistyczne i rewanżystowskie.
Być może presja polityczna osłabła, tak że nawet „politycznie poprawne” media otwarcie o tym informują. W każdym razie jeszcze kilka lat temu nie tolerowano sugerowania, że Polacy mają długoterminowe zamiary podboju. Dopóki kwestia granic pozostawała otwarta, w Niemczech obowiązywał surowy zakaz krytykowania Polaków lub sugerowania im nacjonalistycznych zamiarów – nawet jeśli byłoby to uzasadnione. Kto się temu sprzeciwiał, był natychmiast oczerniany jako rewizjonista i podżegacz wojenny. Inicjatorami tych kampanii oszczerstw, wspieranych również w Niemczech przez siły lewicowe, byli zawsze sami Polacy. Dla Polaków obowiązywała zasada, aby nie dopuszczać do żadnych kompromisów i nie szukać porozumienia z Niemcami, ponieważ oznaczałoby to w każdym przypadku sprawiedliwe i moralnie jednoznacznie słuszne, ale niekorzystne politycznie rozwiązanie kwestii granicznej. Należało temu zapobiec za pomocą wszystkich sił i propagandowych sztuczek.
Wypędzeni Niemcy wschodni bardzo na tym ucierpieli. Z jednej strony nie przyznano im prawa do powrotu do własnych gospodarstw, z drugiej strony byli oni nieustannie narażeni na oszczercze zarzuty, że są podżegaczami wojennymi i zwolennikami niemieckiego militaryzmu. W ten sposób ich miłość do ojczyzny i przywiązanie do wielowiekowej własności rodzinnej zostały zinterpretowane jako dowód niemieckiej żądzy zemsty.
Wikipedia pod adresem https://de.wikipedia.org/wiki/Polnischer_Westgedanke :
„Polską ideą zachodnią” nazywa się świat wyobrażeń, który dążył do zdobycia niemieckich terytoriów na zachód od polskiej granicy z 1772 r., które w średniowieczu należały już kiedyś do Polski. Rzeczpospolita Obojga Narodów została podzielona między Rosję, Austrię i Prusy w wyniku trzech rozbiorów w latach 1772–1795 i przestała istnieć jako państwo. Polska idea zachodnia ukształtowała się w XIX wieku w kręgach polskiego ruchu narodowo-demokratycznego i miała na celu ponowne utworzenie państwa polskiego. W dyskusji na temat przebiegu granic odrodzonego po I wojnie światowej państwa polskiego idee te zyskały na aktualności”.
… Ogólnie można wyróżnić trzy aspekty polskiej idei zachodniej:
- polityczny program zachodni („program zachodni”), który po I, a także po II wojnie światowej formułował jako cel przesunięcie zachodniej granicy Polski,
- pod pojęciem badania zachodniego naukowe podejścia do uzasadnienia konieczności i legalności tego przesunięcia oraz
- praca zachodnia („praca zachodnia”), czyli działalność propagandowa mająca na celu popularyzację idei zachodniej.
Wniosek
W Polsce nadal uparcie utrzymują się poglądy, które przypisują Niemcom wyłączną winę za wszystkie wojny i przemoc w Europie. Zgodnie z nimi wszystkie akty przemocy i represje okresu powojennego mają swoje źródło w wojnie wywołanej przez Niemcy.
Takie sprowadzanie badania przyczyn do winy Niemiec oraz nieprzejednane stanowisko są jednak sprzeczne z wieloma znanymi faktami. Odzwierciedlają one jedynie dążenie Polski do uwolnienia się od moralnej i prawnej odpowiedzialności za zaplanowaną już dawno temu konkwistę niemieckich terenów aż do Odry. Nielegalne w świetle prawa międzynarodowego, a nawet ludobójcze wysiedlenie milionów mieszkańców wschodnich Niemiec, zaplanowane przez Polskę już dawno temu, dowodzi brutalnego charakteru tych planów podboju i aneksji terenów zamieszkałych wcześniej wyłącznie przez Niemców.
Nadszedł czas, aby zbadać, w jaki sposób udało się trwale zabezpieczyć politycznie te brutalne i bezprawne podboje. Każde nadużycie historyczne i akt przemocy prędzej czy później zostaje skorygowany. Jednak w przypadku podbitych terenów wschodnich Niemiec tak się jeszcze nie stało.
Źródło:
https://t.me/schlesien_szlonsk/24486
Tłumaczenie automatyczne przez serwis deepl.com